Algemeen Hollands

Fotojournalist Ben van Meerendonk (Amsterdam, 1913) startte zijn carrière als vijftienjarige dweil- en loopjongen in dienst van het destijds befaamde Vereenigde Fotobureaux. Hij hield zichzelf tijdens de oorlog in leven met foto's van pasgeborenen en verwezenlijkte na de oorlog zijn ideaal: een eigen bureau met de grootse naam Algemeen Hollands Fotopersbureau (AHF) op de Amsterdamse Keizersgracht.
Hoewel Van Meerendonk als medeoprichter van World Press Photo en drievoudig winnaar van de Zilveren Camera in de nabijheid verkeerde van fotografen als Paul Huf, Cas Oorthuys en Johan van der Keuken, had hij geen artistieke of maatschappelijke pretenties. Hij was ook niet geïnteresseerd in het grote nieuws. Liever maakte hij 'het leuke, niks bijzondere, gewone nieuws': brandjes, ongelukken, sport en het Koninklijk Huis naast een stortvloed aan muziek- en filmhelden die ons land in de jaren vijftig en zestig per vliegtuig aandeden. Hij was snel en bekwaam, maakte met zijn AHF meer dan 70.000 foto's, al dan niet in opdracht, en verkocht ze aan kranten als De Waarheid, De Telegraaf en Het Parool. Beroemd is de (geweigerde) foto van Jayne Mansfield, poserend op de burelen van De Telegraaf. In 1969 zei hij de persfotografie vaarwel.
Juist door zijn gebrek aan pretentie, zijn ongecompliceerde, pragmatische opvatting van het vak - vrije jongen in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw - geven zijn foto's een fraai beeld van een land waarin eenvoud en gezelligheid heerste en gewoon doen nog in de mode was.